469 GRUWEL IN TIBERIAS

BIBBEREN EN BEVEN

Thea-Warrior

 

Het is heerlijk koel op de hotelkamer. Terwijl we overleggen waar te gaan dineren, valt tegen achten opeens de tv uit. Oei, stroomstoring... kan gebeuren. Erg druk maken we ons er niet om. De zon lijkt ondergegaan te zijn dan is de dienst van de sjabbat in de synagoges begonnen. Is dit toeval? Terugkijkend klopt het; op vrijdag 3 juni 2023 is de zonsondergang in Tiberias rond 19.41 uur.

We kijken naar buiten: het hoge deel van Tiberias is sprankelend verlicht, maar in de lagergelegen orthodox-joodse wijk - bij ons - geen elektriciteit. Toch wel spannend, kan het een aanslag zijn? Om orthodox-joodse gelovigen te pesten? Aan de overkant van de weg stroomt een laag gebouw leeg, blijkbaar een synagoge.

 

Hm, de lift doet het niet, dan maar de restanten van ons voedsel opeten. Eigenlijk zijn die voor morgen; voor de terugreis met de auto naar het vliegveld in Tel Aviv. Ach, we kopen wel nieuw eten. Hee, de tv doet het weer, maar geen licht: de spanning neemt toe. Gisteravond op tv een programma over hoe het Israëlische leger op de Westelijke Jordaanoever een aanslag - gepleegd door Palestijnen - wreekt. Huizen worden verwoest; gewoon omvergehaald. Er vallen meer dan veertig doden. Hm, dergelijke berichten hebben we (in 2023) in Nederland nog niet gezien.

 

Als de elektriciteit tegen tienen terugkeert, zijn we blij maar... "Wat is dat voor een geraas?"

Het hele hotel staat op zijn grondvesten te schudden. Help, de luchtverversingsinstallatie op het dak is volledig van slag: deze meent de lucht in niet een maar in tien hotels te moeten verversen. Het geluid is abnormaal en bezorgt een enorme adrenaline-rush.  Aad en ik schrikken zo erg dat we niet meer helder kunnen nadenken: trillend en schuddend liggen we in bed. We proberen te slapen met oordoppen in en met een kussen op het hoofd, maar het werkt niet. Simpel naar beneden gaan, de auto pakken en in het hoger gelegen deel een hotel pakken, komt niet in ons op.

Terwijl de installatie raast, valt Aad na enkele uren toch in slaap. Ik niet, tegen vieren ga ik de trappen af en vraag ik om een andere kamer omdat de installatie boven ons hoofd zo tekeergaat. Ik krijg de sleutel van de laatste kamer op onze gang. Als ik binnenkom doe ik het licht aan en meteen weer uit. Brr, geen behoefte om aandacht te trekken met felverlichte ramen op de tiende verdieping; angst overheerst. In de kamer is het ijzig koud; hier - op het eindpunt - wordt alle koude lucht de kamer ingeblazen. Op onze kamer raast de koude lucht voornamelijk langs de uitgang van de grote buis en niet rechtstreeks de kamer in. Ik ga terug en zowaar... ik weet enkele uren te slapen; misschien net drie uur. De installatie blijft razen.

 

Oververmoeid en geradbraakt pakken we onze koffers in en beuren ze over de trappen naar beneden. De lift is volledig ontregeld, die doet zomaar wat, niemand durft erin.

Het moet een enorm potentiaalverschil met een zeer hoge elektriciteitspiek zijn geweest. In de ontbijtruimte is het koffiezetapparaat kaduuk, maar het ontbijt is erg goed.

De receptionist, een oudere man, loopt rond met dikke, rood-behuilde, ogen. Meerdere computers blijken kapot te zijn. Hm, blijkbaar zitten de tv's op een beter beschermd elektronisch circuit. Ik betaal de rekening en de receptionist vraagt of we volgend jaar weer terugkomen. Meer dan hem aanstaren, doe ik niet. Geef wel een flinke fooi want deze man kan er ook weinig aan doen. Via een handmatig te openen deur bij het terras kunnen we naar buiten, want de elektrische deuren weigeren open te gaan.

 

Aad is redelijk in paniek... hij wil maar een ding en dat is onmiddellijk naar het vliegveld; naar huis. Brr, nu ook nog woorden met elkaar. Om hem tegemoet te komen, neem ik een verkeerd besluit, want ik wil eigenlijk naar Ginosar, naar het Bet Allon Museum om de tweeduizend jaar oude vissersboot te zien, die in 1986 in de blubber van het Meer van Galilea is gevonden. Ben immers naar Israël gegaan om te zien of ik nog iets herken uit mijn tijd als Petrus tweeduizend jaar geleden. Maar Aad wil geen kilometer meer verder weg van Tel Aviv. Ik zucht; het vliegtuig vertrekt vanavond pas rond kwart voor zeven en het is nu nog geen half elf. Ten langen leste draag ik in de discussie het Nationaal Park Tzippori voor omdat dit op de weg richting het vliegveld Ben-Gurion ligt, immers dan kan ik de Basiliek van Sint-Anna nog zien. Met tegenzin gaat Aad akkoord.