470 HET TIJDWIEL IN GALILEA

EEN CONTINU VERANDERENDE WERELD

Thea-Warrior

 

Hee, verrassing: onderweg verwijst een verkeersbord naar Kana, waar Jezus water in wijn heeft veranderd.

Volgens het wereldwijde web wonen er nu christenen en moslims. In de eerste eeuw van onze jaartelling is het een Joods dorp. Volgens Johannes 2 is Jezus met Zijn discipelen daar uitgenodigd op een bruiloft. Zijn moeder, Maria, spreekt Hem aan dat ze geen wijn hebben. 

Tot mijn verbijstering zegt Jezus: "Vrouw, wat heb Ik met u te doen? Mijn ure is nog niet gekomen."

Hm, redelijk onbeschoft tegen Zijn moeder, maar Maria is niet uit het veld geslagen en zegt tegen de dienaren: "Zo wat Hij ulieden zal zeggen, doet dat."

Of water in wijn is veranderd? Nee, niet letterlijk, maar tot eenieders verrassing heeft Jezus ervoor gezorgd dat er wel door iedereen wijn gedronken kan worden. Zijn neef Johannes heeft met water gedoopt... Jezus heeft zicht op de toekomst en weet dat brood en wijn etherisch in de Kracht van Zijn Lichaam (Zijn Zijn en Aanwezigheid) en Zijn Bloed (Zijn Geest) kunnen veranderen. En Maria? Ja, Maria weet dit ook: "Zo wat Hij ulieden zal zeggen, doet dat."

Tja, in Kana heeft Jezus Zijn Heerlijkheid, Zijn Kracht, geopenbaard. Zijn discipelen geloven hem en respecteren hem diep, immers geen water (zoals het de gewoonte is) voor gewone gasten die niet tot de familie behoren, maar wijn voor iedereen. Simpel hè, Jezus is er voor iedereen, en zoals Hij de Zoon van God is, zo is iedereen - eenieder - een Kind van God. Jezus heeft de gelijkwaardigheid van mensen hoog in zijn vaandel staan.

 

Voor half twaalf zijn we in het Nationaal Park van Zippori. De zon is fel en de temperatuur hoog. Cacteeën bloeien met gele bloemen. Over de grond kruipt een mooi uitziend maar voor mens en dier zeer giftig plantje - zilverbladige nachtschade - met blauwpaarse bloemetjes en knalgele meeldraden. Het terrein is omvangrijk, volgens de folder ligt het park op een 289 meter hoge kalkstenen heuvel temidden van vruchtbare valleien. Als hier zoveel kalksteen ligt, moet hier ooit wel een zee hebben gerold.

 

De historie zindert als het ware: van groot aanzien naar vernietiging naar wederopbouw naar vernietiging, van interessant voor buitenstaanders naar totale desolatie. Zelfs het Opperste Joodse Gerechtshof - het Sanhedrin - heeft in Sepphoris gepraktiseerd. Overigens decennia na de dood van Jezus, namelijk na het jaar 70, omdat de Romeinen in Jeruzalem de Tweede Tempel - de oorspronkelijke plaats van samenkomst - hebben vernietigd.

 

In de eerste eeuw voor Christus is Sepphoris een administratief centrum, door de Romeinse stadhouder uitgeroepen tot hoofdstad van Galilea. In 37 voor Christus verovert Herodes de Grote de stad. Hij heeft er als het goed is een paleisfort annex arsenaal gebouwd. Vanuit Nazareth heeft de stad een goede watervoorziening. Als Herodus in het jaar 4 sterft, neemt een zeker Judas, zoon van de lokale bandiet Ezekias, de stad in en plundert haar: schatten en wapens verdwijnen.

Volgens de verhalen heeft hierop Varus, de Romeinse gouverneur van Syrië, de stad afgebrand en de inwoners als slaven verkocht. Als Herodus Antipus, zoon van Herodus de Grote, gouverneur wordt, herbouwt hij de stad en omgeeft deze door muren. Ook zou hij enkel grote doorgaande routes hebben geplaveid. Vanwege de heidense hellenistische invloeden zouden Joden de stad hebben gemeden. Toch kunnen Jozef en Jezus er, vanuit hun woonplaats Nazareth, als timmerman, sjouwer of metselaar hebben gewerkt. De lichten van Sepphoris heeft Jezus vanuit Nazareth kunnen zien, en als Maria er inderdaad is geboren, zal Hij er zijn grootouders Joachim en Anna beslist hebben bezocht.

 

In de derde eeuw is Sepphoris een welvarende stad met 30.000 Joodse inwoners en 18 synagoges. Machthebbers komen en gaan. In het jaar 363 wordt de stad volledig vernield door een aardbeving en prompt herbouwd. Tijdens de Byzantijnse periode (4e tot 7e eeuw) groeit de christelijke gemeenschap en wordt de stad een bisdom. De joden behouden wel de meerderheid. Tijdens de Arabische periode erna neemt de bloei af. In de twaalfde eeuw bouwen Frankische kruisvaarders er een citadel en het is vanuit dit fort dat ze naar Hattin bij het meer van Galilea rijden waar Saladin - een generaal van Koerdische afkomst - hen in 1187 volledig verslaat. Na de Ayyubiden, zijn de kruisvaarders weer aan de beurt en dan de Mammelukken. In 1516 zijn de Ottomanen de baas. Volgens het wereldwijde web komt er uit Sepphoris/ Saffuriya het nodige voedsel: tarwe, gerst, olijven, geitenvlees, druiven en honing. Eind negentiende eeuw rest er een vervallen dorp van modder en steen. Onder het Brits Mandaat (1918-1948) worden de verbouwde granaatappels, olijven en tarwe geroemd.