454 NAZARETH III

VERWONDERING ALOM

Thea-Warrior

 

Het verrast me dat de infoborden in de Kerk van Sint-Jozef een historisch-wetenschappelijk karakter etaleren. Een ervan memoreert het boek 'Kerkelijk Geschiedenis', door Eusebius van Ceaesarea. Gezien de inhoud heeft Eusebius deze tekst in 324-325 geschreven. In III 19-20 verhaalt hij, refererend aan Hegesippus, hoe de kleinkinderen van Judas, broer van Jezus, keizer Domitianus (Romeins keizer van 81-96) gerust weten te stellen.

 

Domitianus, de traditioneel Romeins gelovige keizer, wil dat de afstammelingen van David, tot wiens bloedlijn Jezus hoort, worden gedood. 

Derhalve worden de kleinkinderen van Judas door een Romeins legionair voorgeleid en zij bevestigen afstammelingen van David te zijn. Ze worden ondervraagd over hun bezittingen en blijken geen zilver maar een stuk land van bijna 15 hectare te bezitten, waarover ze belasting afdragen en dat ze voor eigen behoeften bewerken. Hun ruwe handen tonen aan dat ze de waarheid spreken.

Aangezien Domitianus, net als Herodes, Jezus vreest, stelt hij vragen over Christus en zijn koninkrijk; van welke aard het is en wanneer het zal verschijnen. Ze antwoorden dat het geen tijdgebonden of aards koninkrijk is, maar een hemels; een Koninkrijk van Engelen, welk aan het eind van de wereld zal verschijnen als Jezus terugkomt om de levenden en de doden te oordelen; om eenieder naar eigen werk te lonen. 

Als Domitianus dit hoort, worden de afstammelingen niet veroordeeld; hij minacht ze als zijnde niet van belang. Hij laat hen gaan en beveelt per decreet dat de vervolging van de Kerk moet worden gestopt. Vrijgelaten besturen deze kleinkinderen echter de (christelijke) kerken want ze zijn getuigen en verwanten van de Heer. Binnen de door Domitianus ingestelde vrede kunnen ze veilig leven totdat keizer Trajanus in het jaar 98 in Rome aan de macht komt.

 

Hm, Hegesippus blijkt een joodse man die zich tot het christendom heeft bekeerd en die in de tweede eeuw van rond 130 tot na 180 heeft geleefd. Als kroniekschrijver heeft hij bovenstaand verhaal als eerste beschreven.

Oh, en keizer Titus (keizer van 79-81, en een broer van Domitianus) krijgt tijdens het keizerschap van zijn vader Vespasianus (69-79) de verantwoordelijkheid de Joodse opstand te beëindigen. In 70 doet hij dit succesvol door Jeruzalem te belegeren en zowel de stad alsook de Joodse Tempel te vernietigen. De Joden zien hem als de veroorzaker van de Joodse diaspora.

Brr, de strijd om aardse bezittingen neemt soms afgrijselijke vormen aan. Toch bijzonder dat die kleinkinderen van Judas het hebben overleefd, want zo fijngevoelig zijn die Romeinse keizers over het algemeen niet.

 

De Kerk van Sint-Jozef kan bogen op een lange historie. In de achtste eeuw beschrijft een pelgrim, Arculf, dat de stad Nazareth niet ommuurd is, maar wel grote, stenen huizen kent en twee zeer grote kerken. De ene is gebouwd op twee kluizen; op de plek waar ooit het huis heeft gestaan waarin onze Heer de Verlosser is grootgebracht. Bij deze kluizen is een zeer heldere bron, waar alle inwoners water komen halen, terwijl van dezelfde bron in zakken water in de kerk erboven omhoog wordt getakeld. De andere kerk is gebouwd op de plek waar de engel Gabriël de Boodschap heeft gebracht aan de gezegende Maria, die op dat moment thuis alleen aanwezig is. In 1911-1914 heeft Broeder Wendelin Hinterkreuser de Kerk van Sint-Jozef gebouwd op een kerk uit de twaalfde eeuw van de Kruisvaarders. In de zeventiende eeuw wordt op deze plek de traditie van de Werkplaats van Sint-Jozef al gekoesterd.

Vanuit de crypte met het moderne mozaïek leiden afgesleten stenen treden naar de grot eronder. De toegangspoort zit dicht. Pelgrims gooien smeekbedes, munten en briefgeld naar beneden. 

 

Buiten wandelen we langs het klooster richting de Basiliek van de Annunciatie en bewonderen opgegraven grotten en Byzantijnse  mozaïeken, die uit niet-verstoorde grondlagen door archeologen uit een nabije kerk of synagoge aan het daglicht zijn gebracht.

Op het voorplein van de Basiliek loop ik het labyrinth; ga ik op Weg naar de Kern van mijn Ziel. Aangekomen aan Maria's voeten vraag ik: 'Wat te doen?' Haar antwoord: 'Ga gewoon jouw weg.'

Het voelt als een enorme geruststelling.