481 GEDENKPLAAT

TOT EER VAN GOD

Thea-Warrior

 

En dan slaat de vertelling de verteller monddood. Als ik op dinsdag 14 juli 2026 op Levend Web over de gedenkplaat voor de gevallenen uit de Eerste Wereldoorlog vertel, blijk ik over te gaan op automatisch schrift.

Door de implicaties van het geschrevene dagen ben ik daarna dagen van mijn apropos; als het inderdaad zo is dat het reïncarnerende Zielen niks uitmaakt of ze op Aarde nu wel of niet in een zeer ellendige situatie terechtkomen... als ze maar daadwerkelijk reïncarneren, dan hoef ik niet langer te propageren dat elk ouderstel niet meer dan twee kinderen dient na te laten op het moment van sterven.

 

Ik vind het moeilijk om over het inzicht na te denken, om erop te reflecteren. Het eigen Zielendoel haalt een mens

zeker niet als hij of zij een ander mens doodt. Voor degene die heeft gedood betekent het - na een wachttijd - opnieuw reïncarneren met hetzelfde Zielendoel: zeker nog wel haalbaar maar... in moeilijker omstandigheden.

Hm, ondertussen lijken ook  Zielen uit andere beschavingen dan de Aardse te reïncarneren, want het aantal Zielen op Aarde is op dit moment wel heel erg groot.

Hoe dan ook de vertelling wordt me uit handen geslagen, en dagen ben ik niet in staat om te schrijven.

 

Gedenkplaten als die in de Sint-Michiel- en Sint-Goedelekathedraal blijken in achtentwintig kathedralen en kerken te zijn opgericht: drieëntwintig in Frankrijk en vijf in België. Hm, op het wereldwijde web worden de kerken benoemd. In enkele kerken ben ik geweest, echter in Brussel op vrijdag 30 juni 2023 zie ik deze gedenkplaat voor het eerst bewust.

 

Tsjah, waarschijnlijk kunnen velen begrijpen dat als de bevolking van een land in zo'n 75 jaar verviervoudigt, dat vele jonge mannen (ik zal hier - zeer ongeëmancipeerd - de eveneens aanwezige vrouwen niet specifieker benoemen) op hun vijftiende zien dat de mannen tussen de dertig en zestig de banen bezetten en dat henzelf een weinig menswaardig bestaan rest: geen baan, geen huis, geen vrouw... geen bestaan.

Iedereen kan volgen dat deze arme jongemannen enkel criminaliteit of migratie resten. Toch lijkt mij vredevol samenleven het doel van alle gemeenschappen en volkeren op Aarde. Meerdere wegen leiden samen naar vrede : minder verbruiken, meer delen, minder kinderen verwekken. Oh, er zijn absoluut meer zinvolle wegen; minder reizen, meer moestuinieren, enz.

 

Ogenschijnlijk draagt 'de natuur' tegenwoordig haar steentje 'onbewust' bij: extreme droogte, wateroverlast, virussen, enz.

Of de mensheid van deze heftige 'interventies' daadwerkelijk bewuster richting vrede gaat handelen? Soms lijkt het van niet.

Kan het minder verwekken van kinderen nog een te nemen bastion zijn? Het kan... al lijken sommigen liever in te zetten op grote aantallen 'vechtersbazen' op Aarde: op kanonnenvoer. Hm, Artificial Intelligence en drones halen mensenaantallen in.

Misselijk word ik van dat 'TO THE GLORY OF GOD'... hoe durven mensen in het kader van oorlogsslachtoffers naar de Glorie van God te refereren.

 

Het inzicht heeft me overigens ook een intens geluksgevoel opgeleverd. Met de daarbij horende dankbaarheid; het besef dat ik in een tijd en een land ben geboren waarin honger geen rol heeft gespeeld en waarin vrouwen zich vrij hebben mogen ontwikkelen en uiten in de gemeenschap, want dit laatste is vandaag de dag in heel veel landen totaal niet (meer) het geval.