DE THUISREIS
Thea-Warrior
Het terugrijden gaat probleemloos. Idem het voltanken van de auto en inleveren ervan bij de verhuurmaatschappij.
Op vliegveld Ben-Gurion worden we van hot naar haar gestuurd; baliepersoneel geeft verkeerde nummers op.
Na drie kwartier helpt een vriendelijke jongeman ons; dan is het wachten. Hongerig gaan we om half vijf aan de frites en falafel. Met cola uit een automaat lessen we onze dorst. Hm, normaal houden we het bij water, thee of koffie.
Als we om 17.45 uur willen boarden, blijkt ons vliegtuig vertraging te hebben. Niemand geeft enige info. Niet dat we dit hier verwachten. Onder de passagiers heerst onrust. Even later boarden we toch en worden we naar beneden geleid. Een bus staat klaar en het is de bedoeling dat we instappen. In verband met de bagageregels, heb ik met priority geboekt en mag dus als een van de eersten naar binnen. Fijn, een zitplaats. Even later moet Aad staan.
De bus start en de deuren sluiten. De Israëlische grondstewardess loopt weg. Vlak voordat ze naar binnen gaat, kijkt ze om. Wat is dat nou? Op haar gezicht een vilein lachje. We zitten een uur in de bus zonder te weten hoe of wat. Uitlaatgassen dringen de bus binnen. De ramen kunnen niet open en iedereen zwijgt. Dit is een opzettelijke, intimiderende, actie die mij doet denken aan het vergassen van joden in de Tweede Wereldoorlog. In afgesloten vrachtwagens of bussen ging het toen eerst 'nog minder handig' dan in de later speciaal gebouwde gaskamers. Het enige wat ik kan denken, is: 'Ze laten ons hier niet doodgaan...'
Na een goed uur komt er een chauffeur en rijden we naar het vliegtuig. We stappen in en de motoren gaan aan. Geen info en ook hier stilte. Rond 21.45 uur, drie uur na de geplande vertrektijd, zitten we in de lucht. De piloot vertelt ons dat het op de heenroute boven Zwitserland zeer slecht weer was, vandaar de vertraging. Aad en ik zijn helemaal af.
Net voor twaalven Nederlandse tijd, voor enen Israëlische tijd, landen we op vliegveld Charleroi. Het is kort zoeken naar onze auto op P1, maar na betaling van het benodigde parkeergeld kunnen we naar buiten. Totaal onverantwoord rijden we in een ruk de ruim 250 kilometer terug naar Nederland; naar huis. Bijna in een ruk, want in België rijden we kort verkeerd hetgeen ons een kwartier extra kost en natuurlijk houden we twee korte pauzes. Aad rijdt als eerste en wil na een half uur eigenlijk wel een hotel zoeken, maar ik niet. Gas erop, en zo rijd ik ons in de nacht van zaterdag op zondag 4 juni 2023 terug naar Nijmegen. Tegen half vijf in de ochtend vallen we half bewusteloos in ons eigen bed.
Thuis is het leven de afgelopen dagen gewoon doorgegaan: de kikkervisjes hebben pootjes gekregen. Sterke beestjes: vol transformatiekracht en overlevingsdrift.
Het vergt de hele maand juni 2023 om van alle commotie en stress te herstellen. Eerst op 10 september 2023 mail ik koster Mark Pleunis van de Onze Lieve Vrouwebasiliek in Maastricht om hem te vertellen over onze positieve en negatieve ervaringen in Israël en dat ik inderdaad aan hem heb gedacht bij het Meer van Galilea: 'We reden zelf. Ik denk dat mensen die deelnemen aan georganiseerde busreizen er niet veel van merken. We zaten niet in de gevaarlijke 'rode' gebieden, maar Israël is wel een land in oorlog. Wat een onhebbelijkheid en dreiging!'