465 DE BLAUWE LEEUW

HET BELANG VAN JERUZALEM

Thea-Warrior

 

De Blauwe Leeuw - de Leeuw van Juda of Yehoeda - behoort tot het embleem van de stad Jeruzalem. De afbeelding op de mural is ietwat gewijzigd ten opzichte van het officiële embleem, want in plaats van de stenen van de Klaagmuur staat er een huis of burchttoren op de achtergrond.

Juda is de vierde zoon van aartsvader Jakob. Zijn moeder is Lea. Hij is de stamvader van de stam Juda, waaruit koning David voortkomt die voor Jeruzalem de Tempel van Jahweh heeft ontworpen. De naam Juda betekent 'de prijzende' of 'de dankbare', en het woord Jood is van Juda afgeleid.

 

Hooman Khalili stelt een eenheid te willen smeden tussen de Perzen en Joden, derhalve is het behoorlijk illustratief dat de Perzisch-Iraanse emblemen beschermend rond de Blauwe Leeuw staan. Zo wordt de suggestie gewekt dat de protesten van vrouwen (en mannen) in Iran de stad Jeruzalem beschermen. Wat maakt dat die stad zo belangrijk is?

 

Laat ik beginnen met de drie aartsvaders. Na zijn grootvader Abraham en zijn vader Isaak is Jakob de derde aartsvader. Hier, op Levend Web, is hij reeds een oude bekende. Bij zijn geboorte houdt hij de hiel vast van zijn tweelingbroer Esau. Als hun vader Isaak zijn einde voelt naderen, wil hij Esau de zegen geven die past bij het eerstgeboorterecht. Maar Jakob pretendeert Esau te zijn door zijn gladde huid te bedekken met geitenvellen. Isaak trapt erin en geeft Jakob de zegen.

 

Na dit oneerlijke gebeuren wil Esau Jakob eigenlijk vermoorden. Moeder Rebekka adviseert Jakob te vluchten naar Charan; naar zijn oom Laban. Jakob vlucht en onderweg wordt hij overvallen door het visioen van de Jakobsladder, en zegt JHWH (Jahweh) hem toe dat hij de stamvader zal worden van een machtig en talrijk volk. Hm, hm, dat volk bestaat niet per se uit fysieke afstammelingen van Jakob, maar het betreft allen die in één God geloven!

 

In Charan ontmoet Jakob Rachel. Eerst krijgen zij geen kinderen. Pas nadat haar zus Lea en twee dienstmaagden Jakob tien zonen hebben gebaard, krijgt Rachel bij Jakob haar eerste zoon: Jozef. Na de geboorte van Jozef wil Jakob terug naar zijn geboortegrond, en na de nodige strubbelingen onderweg stuurt hij boden vooruit naar zijn broer Esau terwijl hij hem 'als dienaar' vraagt om zijn goede wil. De boden melden dat Esau met vierhonderd man hun kant op komt. Angstig verdeelt Jakob hierop zijn gevolg in tweeën, zodat de helft zal overleven als Esau een aanval doet. Om zijn goedwil duidelijker te tonen, zendt hij Esau geschenken. 

 

De nacht voor de ontmoeting met Esau markeert een keerpunt in Jakob's leven: in Jordanië is hij de rivier Jabbok (de Zarqa) overgestoken en dan worstelt hij tot het morgenrood met God. Als hij God om Zijn zegen vraagt, hernoemt God Jakob met de naam Israël omdat hij met God en met de mensen heeft gestreden en heeft gewonnen. God maakt Jakob ook mank door de spier die boven het heupgewricht ligt aan te raken. Hoe dan ook, Esau en Jakob-Israël weten hun geschil bij te leggen.

 

Later krijgt Jakob bij Rachel nog een zoon: Benjamin. Rachel sterft echter bij de geboorte. Uit de twaalf zonen van Jakob-Israël ontstaan de twaalf stammen, die samen de eenheidsstaat Israël vormen. Zoon Levi krijgt geen land; hij wordt priester, en van hem stammen de Levieten, de priesters, af. Zij worden onderhouden door de andere twaalf stammen, want een van de zonen krijgt twee stammen, zodat het gezamenlijk toch twaalf stammen Israël zijn.

Hm, één man twaalf zonen. Hoeveel dochters heeft Jakob gehad? Vrouwen schijnen er nauwelijks toe te doen. Weinig sprake van gelijkwaardigheid; hier wordt de mannelijke superioriteit aangehangen. Heel handig en slim om niet in reïncarnatie te geloven. Oh, twaalf zonen... 1 - 12 - 144 - 1728 - 20736 - 248832 - 2985984: de wereldbevolking explodeert.

 

Nou ja, op een veel later tijdstip wordt in de stam van Juda koning David geboren. Tussen 1040 en 970 voor Christus regeert hij. 'David' is Hebreeuws voor 'lieveling'. Volgens 2 Samuel 5 en 6 regeert David vanuit Hebron zeven jaar en zes maanden over Juda. Als hij dertig jaar is, zalven de oudsten van Israël hem in Hebron tot koning over Israël. 

Als koning David met zijn mannen optrekt naar Jeruzalem om te strijden met de Jebusieten die daar wonen, stellen de laatsten dat de kreupelen en blinden hem zullen verdrijven en hij de stad niet zal binnengaan, maar David neemt de burg Sion in en noemt die 'Davids stad'. Wonend in Jeruzalem zal hij drieëndertig jaar over geheel Israël, inclusief Juda, regeren.

 

Na enkele gevechten met Filistijnen verzamelt David in Israël alle uitgelezenen opnieuw bijeen: dertigduizend. Gezamenlijk gaan ze naar Baälim-juda omdat daar de ark Gods staat ofwel de ark waarbij de Naam wordt aangeroepen; de Naam van de Heere der heerscharen, Die daarop woont tussen de cherubim. 

Op een nieuwe wagen wordt de ark Gods via omwegen en met oponthoud naar Davids stad vervoerd. Een en ander onder vrolijke begeleiding van snarenspel van dennenhout, met harpen en met luiten, trommels, schellen en cimbalen. Onderweg sterft een zekere Uza als hij zijn hand uitstrekt naar de ark Gods om deze tegen te houden aangezien de runderen struikelen.

Hm, blijkbaar is het zeer onverstandig - zelfs niet geoorloofd - de ark aan te raken of tegen te houden.

 

Als de ark in de stad zes treden omhoog wordt gebracht, offert David ossen en gemest vee. Hierna huppelt hij omgord met een linnen lijfrok uit alle macht voor het aangezicht van de Heer. Aldus wordt de ark des Heeren onder gejuich en met het geluid van bazuinen opgebracht. Als de ark in het midden van de tent - die David speciaal voor de ark heeft gespannen - wordt opgesteld, voert David brandoffers uit voor het aangezicht van de Heer en dankoffers, en daarna zegent hij het volk in de Naam van de Heer der heerscharen. Vervolgens deelt hij aan het hele volk en de hele menigte van Israël, zowel mannen als vrouwen, een broodkoek, een stuk vlees en een fles wijn uit. Hierop gaat iedereen terug naar het eigen huis.

Tsjah, David weet blijkbaar hoe hij - uit dankbaarheid - een groot eerbetoon aan de Heer moet organiseren als hij en omdat hij tot koning is gekozen. Natuurlijk leidt 'zo'n happening' tot grote onderlinge verbondenheid.

 

Erg vredig leeft koning David verder niet want in 1 Kronieken 20 wordt verteld dat hij met meerdere volkeren oorlog voert, waarbij hij hen steeds weet te verslaan. Volgens 1 Kronieken 21 weet de duivel David op te stoken om de mensen van Israël te tellen. Hm, blijkbaar een geheel verkeerde actie. Het lijkt me dat door een telling de mensen te veel als bezittingen worden beschouwd en te weinig als gelijkwaardige ingezetenen.

God is dan ook erg vertoornd en hij legt David - via zijn ziener Gad - drie mogelijke straffen voor waaruit David dient te kiezen: drie jaar honger, drie maanden gevangen bij de vijand of drie dagen het Zwaard des Heren: pestilentie met een verdervende engel in het hele rijk. David is bang en het lijkt hem beter in de hand van de Heer te vallen dan in de handen van de mensen, want de Heer bezit vele barmhartigheden. De pestilentie valt en zeventigduizend Israëlieten sterven.

De Heer stuurt de engel ook naar Jeruzalem om deze stad te verderven, maar als de engel daar is, krijgt Hij berouw en Hij draagt de engel - die bij de dorsvloer van Ornan de Jebusiet staat - op zich terug te trekken. Tsjah, in deze episode van het overgeleverde verhaal krijgt Jeruzalem wel een heel bijzondere positie toegekend!

 

David ziet de engel van de Heer tussen hemel en aarde staan en wel met een uitgetrokken zwaard uitgestrekt over Jeruzalem heen. David en de oudsten vallen hierop, bedekt met zakken, op hun aangezichten. Openlijk bekent David dat hij de opdracht om te tellen heeft verstrekt, en hij verzoekt de Heer Zijn hand tegen hem te richten in plaats van tegen het volk.

Via Gad laat de Heer weten dat David op de dorsvloer van Ornan de Jebusiet een altaar voor Hem moet oprichten. Ook Ornan heeft de engel gezien, maar hij blijft tarwe dorsen terwijl zijn vier zoons zich verstoppen. David komt naar hem toe en ook al wil Ornan alles om niet schenken David betaalt zeshonderd gouden sikkelen van gewicht voor de plaats. 

Hierop bouwt David het altaar en offert hij brand- en dankoffers. Als hij de Heer aanroept, antwoordt Hij hem met vuur uit de hemel op het brandofferaltaar. En de Heer zegt tot de engel dat hij zijn zwaard weer in zijn schede moet steken.

In de daaropvolgende tijd blijft David op de dorsvloer van Ornan de Jebusiet offeren, want het tabernakel van de Heer - dat Mozes in de woestijn heeft gemaakt - en het brandofferaltaar staan op de hoogte van Gibeon, en David durft daar niet naartoe te gaan want het zwaard van de engel van de Heer jaagt hem angst aan.

Oh, wat zou ik de dorsvloer van Ornan de Jebusiet - de Tempelberg - graag onderzoeken, want daar bevindt zich beslist een Heel Directe Verbinding met de Hemel; een Krachtige Verticale Energielijn. Een Lijn die van Jeruzalem een Krachtplek maakt.

 

Volgens 1 Kronieken 22 wil David vervolgens op de dorsvloer van Ornan een huis Gods voor de Heer bouwen met een brandofferaltaar voor Israël. Hij brengt vreemdelingen en steenhouwers bijeen. Bestelt stenen, en ijzer voor de nagels van de poortdeuren, en koper en cederhout. En al brengt hij de benodigde voorraad bijeen ondertussen weet hij dat niet hij maar zijn zoon Salomo het huis voor de Heer zal bouwen. Daarom roept hij Salomo bij zich en vertelt hem dat hijzelf het huis voor de Heer, de God van Israël, heeft willen bouwen, maar dat het woord van de Heer tot hem is gekomen waarbij tegen hem is gezegd: Jij hebt veel bloed vergoten, want je het grote oorlogen gevoerd, in Mijn Naam zul je geen huis bouwen, omdat je op aarde veel bloed voor mijn aangezicht hebt vergoten. De zoon die jou geboren zal worden zal een man van rust zijn, en ik zal hem rust geven van de vijanden rondom hem en zijn naam zal Salomo zijn, en Ik zal in zijn dagen vrede en stilte over Israël geven. Hij zal in Mijn Naam een huis bouwen, en hij zal Mij tot een zoon zijn en Ik hem tot een Vader, en Ik zal de troon van zijn rijk over Israël bevestigen tot in de eeuwigheid.

Dus mijn zoon, zegt David, de Heer zal met u zijn en gij zult voorspoedig zijn en zult het huis van de Heer, uw God, bouwen zoals hij gezegd heeft. Enkel de Heer heeft u dapperheid en verstand gegeven en geeft u het bevel over Israël om de wet van de Heer, uw God, te onderhouden. Gij zult voorspoedig zijn als gij de geboden en rechten - die de Heer aan Mozes heeft gegeven - zult onderhouden. David geeft de verzamelde materialen aan Salomo en wijst op degenen die het werk kunnen doen en gebiedt de vorsten van Israël zijn zoon Salomo te helpen. Samen moeten ze in de Naam van de Heer het heiligdom voor de ark des verbonds van de Heer en de heilige vaten van God bouwen. Brr, onderhouden tegenwoordig - in 2026 - de Joodse afstammelingen van David de geboden en rechten, die de Heer aan Mozes heeft gegeven, nog? David heeft het met al zijn oorlogen feitelijk ook niet gedaan. Eigenlijk erg bizar.

 

Als hij oud is - 1 Kronieken 23 - maakt David Salomo tot koning over Israël; brengt hij de vorsten en Levieten weer bijeen en verdeelt hij de taken en rituelen voor het land en voor het Huis van de Heer, want zegt David: De Heer, de God van Israël, heeft Zijn volk rust gegeven, en Hij zal in Jeruzalem wonen tot in eeuwigheid.

Ook roept David - 1 Kronieken 28 - alle oversten bijeen en vertelt hen dat hij een huis voor de rust van de ark van het verbond met de Heer heeft willen bouwen en tevens voor de voetbank van de voeten van onze God, en dat hij gereedschap heeft gemaakt, maar dat hij het niet mag; dat zijn zoon Salomo is uitverkoren en hij draagt hen op Salomo te steunen omdat Hij zijn koninkrijk zal bevestigen in de eeuwigheid en hij draagt hen op de geboden van de Heer - uw God - te onderhouden. Aan Salomo geeft hij de bouwplannen en alle materiële benodigdheden, en de oversten dragen bij wat zij kunnen.

Tsjah, dit is een boeiend, helder, verhaal over een groot leider en over hoe een natie kan worden gesticht waarbij het geloof in de ene Heer de bindende factor is. Hm, het is een behoorlijk mythisch verhaal, want in de realiteit bestaat er nauwelijks enige historische verificatie. En wat dat 'bevestigen tot in de eeuwigheid' betreft, dit wil niet zeggen dat dit koninkrijk altijd concreet op aarde zal blijven bestaan, maar dit verhaal - eenmaal verteld - staat wel voor altijd in de sterren geschreven.

 

Koning Salomo bouwt de Tempel en rond 922 voor Christus, na zijn regering, splitst de eenheidsstaat Israël zich reeds. De aanleiding voor het uiteenvallen van de eenheidsstaat is officieel de twist over de zware belastingen die eerder door Salomo zijn opgelegd om zijn vele bouwprojecten, waaronder de Tempel, en zijn leger te bekostigen. Na Salomo's dood is het de bedoeling dat zijn zoon Rechabeam troonopvolger wordt. Echtgenote Maächa van Rechabeam staat erop de oude traditie van de moedergodincultus voort te zetten. Haar ouders en ook koning Salomo hebben deze cultus aangehangen. Dit is echter niet naar de zin van de Levieten die de cultus van de vadergod JHWH voorstaan. Beide cultussen tegelijk onderhouden, vergt extra inningen voor de Tempel en die kunnen door het volk niet meer worden opgebracht. Eerst krijgen de Levieten alleen de stam van Juda mee om in de Tempel enkel de eredienst van JHWH toe te laten, later sluit de stam van Benjamin zich aan. Aldus vormen de twee zuidelijke stammen van Juda en Benjamin het koninkrijk Juda, met Jeruzalem als hoofdstad. De noordelijke tien Israëlitische stammen blijven de naam Israël dragen en stellen Jerobeam I, een populaire generaal van koning Salomo, als koning aan: de eenheidsstaat van David en Salomo is uiteengevallen.

Tsjah, volgens mij is daar na Salomo en onder Rechabeam iets vreselijk mis gegaan, immers vanwege centen heeft de moedergodin ten koste van de patriarchale idee en cultus moeten wijken - in de eenheidsstaat is te groots geleefd - en na zo'n drieduizend jaar kreunen en lijden de vrouwen op aarde nog steeds onder dit besluit en deze gebeurtenissen.