463 IRAANS-PERZISCHE HISTORIE

LEEUW-MET SABEL EN FARAVAHAR

Thea-Warrior

 

Op donderdag 2 april 2026 laat ik een jongere, Islamitische, vrouw de afbeelding van de mural in Nazareth zien: "Ken jij deze emblemen? Volgens mij staat rechtsboven de Iraanse vlag en het symbool rechtsonder lijkt mij Egyptisch."

Ze gelooft me niet meteen en begint op haar telefoon te zoeken: "Met Google Lens is het wel te herleiden."

Ha, hier laat mijn pensionering zich gelden, tijdens mijn docentschap zou ik dit allang hebben geweten. Gelukkig praat ik elke week met jonge mensen.

 

Als ik alle vier de emblemen heb getraceerd en de betekenis ervan heb doorwrocht, lijken ze gezamenlijk de boodschap in te houden dat de vrouwen van Iran moeten opstaan om Jeruzalem te beschermen. Het duiden van het linkerembleem met de Krijgshaftige Vrouw op de Leeuw levert me de meeste hoofdbrekens op. De Blauwe Leeuw is het ietwat gewijzigde embleem van de stad Jeruzalem. De Leeuw met de Sabel staat op de Iraans-Perzische vlag. Het zwarte embleem rechtsonder is een symbool van het zoroastrisme, de oorspronkelijke religie uit het voormalige Groot-Iran. 

 

Laat ik beginnen met de twee emblemen rechts. De Leeuw-met-Sabel-staand-voor-de-Zon blijkt centraal te staan op de Iraans-Perzische rood-wit-groene vlag van vóór 1979. Dit symbool van voor de Islamitische Revolutie wordt vandaag de dag regelmatig door oppositiegroepen gebruikt. In principe ontbreekt in deze afbeelding de kleur wit; de kleur die voor vrede en zuiverheid staat. Binnen de islam staat het groen voor groei, en vertegenwoordigt het rood moed en opoffering.

 

Het embleem rechtsonder is de Faravahar, een symbool uit het zoroastrisme, 's wereld oudste min of meer monotheïstische religie. In principe kent het zoroastrisme één God: de Goede. De andere kracht, de kwade geest, wordt Ahriman genoemd. Hm, soms wordt deze laatste toch als een 'God van Wanorde' beschouwd.

Oh, meteen wat commentaar immers er is één God, de Goede. Deze God heeft de mensen de vrijheid geschonken om te kiezen tussen goed en kwaad. Tsjah, om te kunnen kiezen dienen de eigen Chakra's wel geopend te zijn; het Goddelijke moet kunnen doorstromen. Geblokkeerde chakra's houden de doorstroming tegen.

 

Daar waar mensen (on)bewust kiezen voor het kwaad creëren ze het kwade: de verharde geest. Eenmaal op deze foutieve weg is de kans groot dat mensen (en maatschappijen) daarop verdergaan, want alles lijkt toch al verloren en na het doden van de eerste persoon schijnt het gemakkelijker te zijn meer mensen het leven te benemen, en na het veroveren van het gebied van een ander schijnt het eenvoudig te zijn meer gebieden van anderen in te nemen. Een en ander geheel in strijd met 'Gij zult niet doden' en 'Gij zult niet begeren wat van een ander is'.

 

Poneren dat een stuk land ooit van overgrootvaders is geweest, geeft op zich geen rechten, want ja, het is destijds van een persoon geweest waarvan in het fysieke leven de huidig achterkleinzoon of -dochter afstamt, maar de Ziel en of de Geest van de overgrootvader kan wel geïncarneerd zijn in een individu dat op dit moment fysiek tot de stam behoort die vandaag de dag op het betreffende land woont. Spiritueel gezien wordt er namelijk heel wat gemixt! Iemand kan in het hier en nu fysiek afstammen van slaven, maar of de ziel en of geest van deze huidige persoon in het verleden van een slaaf, van een slavin of van de slavenhouders is geweest? Tsjah, alle drie die mogelijkheden zijn open.

 

De exacte betekenis van de Faravahar is wat onduidelijk, maar algemeen wordt geaccepteerd dat dit zoroastrische concept betrekking heeft op iemands persoonlijke spirit: de menselijke Ziel of Goede Geest.

Het symbool verbeeldt een soort Adelaargod. Oh, Krachtdier Adelaar kan het hoogst vliegen en bezit daardoor het meeste overzicht.

De oude man staat voor wijsheid, met zijn rechterhand wijst hij de weg vooruit. In zijn linkerhand de ring van trouw. De drie geledingen van de vleugels staan voor de goede gedachten, goede woorden en goede daden. De grote centrale ring staat voor het universum, dat zonder begin of einde is. De drie geledingen van de staart bestaan uit slechte gedachten, slechte woorden en slechte daden. De krullen staan voor positieve en negatieve krachten. Een prachtig symbool.

 

Zarathoestra of Zoroaster leeft tussen 1400 en 1200 voor Christus als prediker en dichtende profeet in het oosten van het gebied van Groot-Iran: in het hedendaagse Afghanistan. Hij ontvangt zijn visioenen van Ahura Mazda, de Wijze Schepper. Centraal in deze religie staat de strijd van de mens en de wereld tussen de uitersten van goed en kwaad. Voor de mensen ligt de nadruk op het vormen van goede gedachten, woorden en daden. Tussen de jaren 500 voor en 700 na Christus vormt het zoroastrisme de meest prominente religie in Groot-Iran. Na 700 neemt de religie door de Arabisch-Islamitische verovering van het Perzische Rijk af. Het zoroastrisme heeft de ideeën binnen het jodendom, christendom en de islam sterk beïnvloed. 

 

Op zich is de Faravahar afgeleid van de nog oudere Gevleugelde Zon: de Gevleugelde Godheid Assur. In het verre verleden hebben leiders in het Nabije Oosten, in Mesopotamië en in het Oude Egypte dit symbool gehanteerd omdat het de door-god-gegeven-kracht van koningen verbeeldt. De Pahlavi-dynastie heeft middels het gebruik van de Faravahar getracht de pre-islamitische Iraanse identiteit nieuw leven in te blazen. Na de Islamitische Revolutie van 1979, als de Sjah van Perzië is verdreven, wordt de Faravahar een populair symbool voor de Iraanse gemeenschap in het buitenland. Waarschijnlijk dus ook van de Iraans-Amerikaanse Hooman Khalili. Daarnaast is het een seculier, cultureel symbool; zowel van de Koerden alsook van de Perzen. Tja, of mensen willen of niet, over de eeuwen heen ontwikkelen zich de religies, sommige ideeën en rituelen worden meegenomen, andere niet of worden veel later toch weer geïncorporeerd.