EEN DIEP MEER
Thea-Warrior
Even terug naar de Verticale Energielijn. Zoals gezegd is via de foto van de goudschitterende koepel van de Bergredekerk de Energie van het Hemelse waar te nemen. Terwijl ik hier - vandaag, dinsdag 10 maart 2026 - op Levend Web over schrijf, overkomt het me.
De foto van het donkerblauwe gat - van het Heelal - met daaromheen de bibberende langwerpige grijze wolken doet me vrijwel onmiddellijk de Verticale Energielijn van het Levend Web - horend bij het Hemelse Jeruzalem - voelen.
Er gebeurt nog iets anders; opeens neem ik het afgebeelde donkerblauwe Heelal waar als een heel diep Meer.
Prompt levert deze Ervaring mij een innig verlangd inzicht op, de Beelden vallen als het ware uit het Heelal, uit het Diepe Meer, op me neer. Ja, eerlijk gezegd heb ik hiervoor al tot de Engelen gebeden.
Geen seconde heb ik gedacht aan de mogelijkheid om via de foto van de goudschitterende koepel af te stemmen op de Hemelse Energie om een antwoord te ontvangen, maar het kan dus wel.
Waar gaat dit over? Sinds Internationale Vrouwendag, zondag 8 maart 2026, worstel ik met het gebeuren op een intercultureel vrouwenfeest. Het feest is georganiseerd door allochtone vrouwen, veel vluchtelingen, en tevens een iftar om het vasten van de Ramadan-dag te breken. Door een lieve uitnodiging ben ik bij dit feest aanwezig, en ik meen oprecht dat het een goede actie is om deel te nemen: samenzijn en verbinding zoeken.
Ogenschijnlijk is het gezellig: heerlijk eten, zang en gebeden, creatieve spelletjes. Maar ondanks alle gezelligheid is er iets aan de hand en naarmate het feest vordert voel ik mij steeds verdrietiger. Een van de spelletjes ondersteunt me op een synchrone manier. Er zijn zes grote tafels waaraan vele vrouwen zitten. Elke tafel krijgt een plankje met een spijkerfiguur en een bol rode katoen; met het verzoek de figuur te vullen. De plankjes voor de andere tafels zijn 'afgeschermd'. Onze tafel krijgt een plankje met een klein driehoekje. Naast mij zit een autochtone vrouw die de draad om het hele plankje begint te draaien. "Ja," zeg ik, "out of the box denken."
Later blijken de zes plankjes samen een hart te vormen. Ik zeg: "Het hart bloedt."
"Nee," zegt mijn buurvrouw, "het loopt over."
"Nee," zeg ik, "dat gebeurt bovenaan, dit hart bloedt."
En zo voelt het daar inderdaad: mijn hart bloedt.
Het Inzicht van het Diepe Meer toont me dat er zich onder de zichtbare buiten-/ bovenkant een wereld aan geconditioneerde processen en cultuur bevindt. Onder het Oppervlak van het Diepe Meer bevinden zich vele lagen die veel minder met vrolijk samenzijn te maken hebben. Ik ben op dit vrouwenfeest om vriendelijkheid te ontvangen en 'me te voegen'; om de sfeer te bewaren en niet om te debatteren of discussiëren: ik mag enkel op en over het Oppervlak van het Diepe Meer wandelen.
Waarmee confronteert dit feest mij? Wat zal ik zeggen? In feite kent de wereld een behoorlijk grote uitdaging.
In het verleden hebben oudere mensen - mannen (en mogelijk ook oudere vrouwen) - geprobeerd de kwestie van 'de fysiek sterkere mannen in relatie tot de fysiek zwakkere vrouwen' vorm te geven. Zeg maar dat er in verschillende culturen en religies van alles is bedacht ten behoeve van het creëren van een rustige, vredelievende, gemeenschap.
Jongere en oudere mannen aanleren hun handen absoluut bij zichzelf te houden, is voor de oude mensen blijkbaar te moeilijk geweest, en dus zijn de fysiek zwakkere vrouwen aangepakt. Op het interculturele feest word ik geconfronteerd met het feit dat in de allochtone cultuur fijnmazige regels zijn opgesteld die de vrijheid van vrouwen ernstig beperken. Regels die zich grotendeels onder de Oppervlakte van het Meer bevinden.
In de afgelopen decennia ben ik al eerder geraakt, maar dan in een-op-een-situaties, nu is de confrontatie krachtiger omdat er op het feest enkel vrouwen aanwezig zijn, en ik een groep vrouwen zie die zich in overeenstemming met elkaar gedragen.
De regels waar ik tegenaan loop zijn: bedek je (volledig), kijk bedeesd naar de grond, blijf binnen, praat op straat niet met mannen, houd je dochter thuis, praten doe je thuis met vrouwen, kijk mannen niet vrij en recht in hun ogen, enkel onder begeleiding praten vrouwen met onbekende mannen, loop niet naast of voor je echtgenoot, bedreig vrouwen als ze zich te vrij gedragen, sla ze desnoods, verstoot ongehoorzamen, studeren is niks voor vrouwen, priesterschap is niks voor vrouwen, meisjes jong uithuwelijken is veiliger, enz.
Op het interculturele vrouwenfeest is zeker de helft van de aanwezige vrouwen wat zal ik zeggen... voor negentig procent geconditioneerd in genoemde gedragsregels. En daardoor bloedt mijn hart, immers waar is de vrijheid? Donderdag 11 maart 2026 praat ik met de vrouw die mij voor het feest heeft uitgenodigd, volgens haar heeft God de betreffende regels gegeven.
Tsjah, ik geloof er niks van, immers zó is God niet. Het Goddelijke bevindt zich in alle mensen, het Goddelijke is geen figuur die even buiten mensen gaat staan om dergelijke specifieke kleding- en interactieregels voor de helft van de mensheid voor te schrijven. Jezus heeft ook wel degelijk regels geleerd, maar de regels waaraan de allochtone helft van deze vrouwengroep zich houdt, zijn basaal ideeën van en interpretaties door oude mannen.
Tsjah, jammer, maar over God is met anderen niet te onderhandelen. Als iemand tot in elke vezel overtuigd is dat deze regels van God komen dan kan ik beter mijn mond houden, en vriendelijk blijven. Er is helemaal niks mis met het bidden en zingen tot God of Allah, maar de culturele ongelijkwaardigheid tussen vrouwen en mannen wat betreft kleding en interactie... daar is naar mijn idee wel wat mis mee, en ik word daar verdrietig van al is het op het feest verder nog zo gezellig.
In mijn leven in de tweede helft van de twintigste eeuw zijn in Nederland zaken vrij groots veranderd: vrij en gelijkwaardig leven in vrede lijkt in die tijd voor vrouwen naast mannen haalbaar. Overal samen met mannen praten, discussiëren, werken en studeren zonder dat er aan je wordt gezeten en zonder dat je als hoer wordt beschouwd. De Rooms-katholieke kerk is eerst tegen, maar ja... vrouwen gaan broeken dragen. De vrijheid om ook als vrouw in de wereld te mogen gaan en staan wordt in de Westerse cultuur uitgedragen. Nu in de eenentwintigste eeuw lijkt een en ander op zijn retour te zijn.
Er blijken nog de nodige oude invloedrijke mannen te leven die denken beter te weten hoe het er in de wereld het beste aan toe kan gaan. Het interculturele feest toont mij vele volgzame vrouwen. Of ik een concrete oplossing heb? Hm, in elk geval overal impulscontrole uitdragen: zelfdiscipline. Voor alle mensen en zeker voor iedereen die zich mannelijk mag noemen: Houd eigen handen bij het eigen lichaam. In geval van nood: spelen met jezelf.
Dankbaar ben ik voor het Gloedvolle Beeld van het Diepe Meer dat ik via de foto vanuit het Hemelse heb mogen ontvangen..
Oh, in ons deel van het rode hart zit een aardig kaartje verweven: Vrede begint met een glimlach naar je buurman.
Aan tafel zegt mijn autochtone buurvrouw: "Hm, hier zou in het kader van deze dag eigenlijk 'buurvrouw' moeten staan."
Maar ik denk dat 'glimlachen naar je buurman' een heel goede is voor alle daar aanwezige vrouwen, inclusief ikzelf.
Tja, hoog tijd om terug te gaan naar donderdag 1 juni 2023; naar de Bergredekerk; wat leert Jezus?