KRACHT EN TRANEN
Thea-Warrior
Maria met Jezus komt voorbij. Schattig, alsof Jezus nog net een poging doet om ons te zien. Flambouwdragers volgen. Ik geniet van het statige. Zingend passeert het Basilicakoor, voorafgegaan door het vaandel met Sint-Cecilia, patrones van zangers, musici en instrumentmakers. Het vergt zeker moed om in deze tijd al religieuze liederen zingend door de straten te gaan. Zingen over Maria staat voor mij gelijk aan zingen over het vrouwelijke, over het ultiem ontvangende; over de Aarde. Soms zijn de teksten wat zoetig, maar ik bewonder hun openlijke moed.
Dan komt een walm wierook ons tegemoet; de openbare ruimte wordt blijkbaar gezuiverd.
'Hm, de Sterre der Zee is al voorbij!'
De zuivering valt de monstrans onder het baldakijn te eer.
'Oh, natuurlijk de geconsacreerde hostie! In de Eucharistie is het brood energetisch beschouwd veranderd in het Lichaam van Christus.'
Een mooie magische handeling, en 'waar drie vergaderd zijn in Mijn Naam, ben ik Ik in hun midden'. Een heldere uitspraak van Jezus. De Goddelijke, Fijnstoffelijke Kracht vormt de Kern van alles wat ons-mensen hier op Aarde voedt. De Eucharistie vormt een prachtig ritueel, geniaal ingesteld door Jezus, goed herdacht op Witte Donderdag.
De wierookzwaaier komt voorbij: horizontaal naar achteren met het wierookvat, horizontaal naar voren. Zo stoer. Ik heb wat met die man, net als met koster Mark... 'een beetje verliefd' heet dat. Hm, de diaken van de Onze Lieve Vrouwe heeft ook wel wat. Ja, dit overkomt oudere vrouwen beslist, niks mis mee voor een brave echtgenote als ik ben; gewoon levend bloed.
Leden van Scouting Regio Maastricht en Mergelland dragen het baldakijn ofwel d'n Hiemel. Wie wat bewaart heeft wat. Dit baldakijn hoort oorspronkelijk bij de Onze Lieve Vrouwe Broederschap van Sint-Jozef horend bij de rond 1837 afgebroken Sint-Nicolaaskerk. In 1734 laat meester Egidius Doyen speciaal een luxe processiehemel maken (oorspronkelijk dus voor Sint-Jozef) van purper fluweel en met gouden franje.
Prelaten komen voorbij, zowel bisschop Harrie Smeets in een rolstoel, als oud-bisschop Frans Wiertz. Een vrouw draagt haar kind op haar borst en bidt hardop het Onze Vader en Weesgegroeten. Ik heb de neiging haar te omhelzen want het klinkt vrij wanhopig. Dan is de officiële stoet voorbij. Vanaf het trottoir sluiten mensen aan. Aad en ik ook. Het voelt eerst onwennig, maar ik wil het gewoon meemaken. We gaan de Stokstraat in. Op het kruispunt van de Stokstraat met de Eksterstraat voel ik een heel warme Energielijn; één van de twee Krijglijnen!
Gaan we door de Maastrichter Smedenstraat? In elk geval zijn we snel in de Havenstraat. Hier zijn bloemen gestrooid en het lopen daarover geeft me een onbeschrijflijk goed, gewaardeerd, gevoel. Hm, de Sterre-der-Zee-Lijn loopt hier door de straat. Ben ik net daarop gestapt? Links en rechts hangen vlaggen en banieren aan de gevels. Plots gaan we over Perzische tapijten en dan schiet ik vol, een traan biggelt over mijn wang, ik zie een andere processie... een intocht in de stad Jeruzalem.
Schrik ervan, want die beelden van vreugde worden vermengd met beelden van intens verdriet. Een onbekende man geeft me een arm en samen praten we over de schoonheid van de processie. Hij heeft uren gereisd om vandaag hier te zijn.
Via de Plankstraat zijn we vlot terug op het Onze Lieve Vrouweplein waar de Sacramentsprocessie bij de Basiliek eindigt. De kerkklokken beieren en ik voel me meer dan welkom geheten. Nog steeds overdonderd realiseer ik me de perfectie van deze processie. Al zingend en biddend - zich richtend tot het Goddelijke - kruisen de deelnemers alle Energielijnen van de Basiliek van Onze Lieve Vrouw Tenhemelopneming tweemaal, en over de Sterre-der-Zee-Lijn hebben ze zelfs een eind gelopen. Aldus leidt de processie tot een diepe verbintenis van de eigen persoon met de Krachtplek van de Basiliek, met Maria en Jezus, èn met de Aarde. Gewoon met het Bewustzijn van het Goddelijke Zelf. Mensen die het met de Aarde goed voor hebben, kan ik deze processie als magisch ritueel beslist aanraden. Geloof in het bestaan van het Goddelijke is wel een pré. Het openlijke uiten van dit geloof via zingen en bidden doet het fijnstoffelijke, het Goddelijke trillen. Geloof me het wordt 'aan de andere kant' waargenomen en leidt bij de Engelen tot vreugde.
Hoog tijd om opnieuw weer een gemakkelijker door anderen te accepteren Thea te worden: minder sensitief waar te nemen. Ik sleep Aad mee naar Bakkerij De Bissschopsmolen. Met vier cappuccino en twee kersenvlaai voor ons tweeën lukt het me prima om weer zoveel mogelijk 'een normaal mens' te worden. Afstand nemen door het doorbladeren van tijdschriften helpt ook. Vriendelijke teksten als 'Geneet van 't laeve zolang este kins', 'Zuid Limburg lonkt...' en 'Permanent op zoek naar puzzelstukjes' helpen mijn bewustzijn en brein om alle emoties los te laten en nergens anders dan in het bakkerscafé te zijn.
Bronnen
- D'n Hiemel. Op 9 mei 2023 van https://mestreechtersteerke.nl/paggebOLVkerk.htm
---> 418 BIJNA GEWONE TOERISTEN - In de Stadsparken van Maastricht